Την πειθαρχία, τις θυσίες και την δύσκολη και απαιτητική καθημερινότητά του περιγράφει, σε μια εφ’ όλης της ύλης συνέντευξη, ο Roberto Bolle, πρωταγωνιστής του American Ballet Theatre ο οποίος έρχεται στην Ελλάδα για μία μοναδική παράσταση. «Πρέπει να θυσιάσεις τον εαυτό σου κι ένα μέρος της ζωής σου και είναι μια δύσκολη ζωή. Έχω τόσα πολλά από αυτή τη μορφή τέχνης, από το έργο που κάνω, που δημιουργώ, που νιώθω ότι είμαι εξαιρετικά ευγνώμων για όσα μπορώ ακόμα να πετύχω σήμερα», λέει ο χορευτής με εμφανίσεις σε κορυφαία θέατρα του κόσμου. Μιλά επίσης για την πρώτη στιγμή που ένιωσε ότι το πάθος του -το μπαλέτο- ήταν το μονοπάτι που ήθελε να ακολουθήσει καθώς και για την στήριξη της οικογένειάς του και την ευγνωμοσύνη που νιώθει για αυτή, αλλά και για την γνωριμία του με το «το είδωλο του μπαλέτου», Ρούντολφ Νουρέγιεφ. Σε λίγες μέρες ο κορυφαίος χορευτής Roberto Bolle με τον οίκο μόδας Pierre Cardin, θα παρουσιάσουν τον «Χορό του Γαλαξία» μια φαντασμαγορική παράσταση χορού, το Σάββατο 4 Οκτωβρίου στο Christmas Theater, με αποκλειστικό χορηγό επικοινωνίας τον easy 97.2.
Πώς ήταν τα παιδικά σου χρόνια και πότε ήταν η πρώτη στιγμή που ένιωσες ότι ο χορός και ιδιαίτερα το μπαλέτο, ήταν το μονοπάτι που ήθελες να ακολουθήσεις;
Ξεκίνησα όταν ήμουν 6-7 ετών. Ξεκίνησα επειδή μια φίλη μου φοιτούσε σε σχολή μπαλέτου και ήμασταν απλώς φίλοι, σε μια κανονική σχολή. Παίζαμε μαζί στον ελεύθερο χρόνο μας και στην πραγματικότητα ξεκίνησα επειδή ήμουν περίεργος να δω περισσότερα. Μου έδειχνε όλες τις κινήσεις που μάθαινε στη σχολή μπαλέτου, οπότε ήμουν περίεργος να μάθω και να καταλάβω περισσότερα. Κι έτσι ξεκίνησα. Με γοήτευε η δύναμη της κίνησης και ήμουν τυχερός που μπόρεσα να ξεκινήσω από ένα πολύ μικρό μέρος, καθώς ζούσα στην επαρχία, βόρεια της Ιταλίας. Ο χώρος που ξεκίνησα ήταν πραγματικά σαν γυμναστήριο, όπου μερικές φορές την εβδομάδα έκαναν μερικές ώρες μπαλέτου. Μετά από δύο χρόνια μετακόμισα και πήγα σε μία μεγαλύτερη σχολή μπαλέτου, σε μια κοντινή πόλη κι όταν ήμουν 11 χρονών, γράφτηκα στη Σχολή Μπαλέτου La Scala στο Μιλάνο απ’ όπου έλαβα την κατάλληλη εκπαίδευσή μου, ας πούμε.
Πώς αντέδρασαν οι γονείς σου και το περιβάλλον σου όταν τους είπες ότι θέλεις να ακολουθήσεις το μονοπάτι του μπαλέτου; Υπήρχε κάποια δυσκολία απέναντι σε ένα αγόρι που χορεύει;
Ήταν σκεπτικοί γι' αυτό και στην αρχή δεν το καταλάβαιναν ακριβώς, αλλά δεν ήταν αντίθετοι. Απλώς ρωτούσαν «είσαι σίγουρος ότι θέλεις πραγματικά να το κάνεις αυτό»; Ήταν πεπεισμένοι ότι ήταν κάτι που θα τελείωνε σίγουρα σε λίγους μήνες. Έτσι είπαν εντάξει, προσπάθησε, αλλά δεν πίστευαν ότι ήταν ένα πραγματικό πάθος. Και πρέπει να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την μαμά μου, επειδή με βοήθησε στο μεγάλο βήμα, να πάω στη σχολή μπαλέτου στο Μιλάνο και αυτό ήταν για εμένα μεγάλο καθώς ήμουν, όπως είπα, 11 χρονών και έπρεπε να μετακομίσω στο Μιλάνο. Οπότε έπρεπε να έχω την υποστήριξη της οικογένειάς μου. Ήταν πολύ σημαντικό επίσης, επειδή εκείνη την εποχή σε τόσο νεαρή ηλικία, δεν καταλάβαινα ακριβώς τη σημασία των σπουδών στο Μιλάνο. Ήμουν αρκετά χαρούμενος εκεί που ήμουν, αλλά σε εκείνο το σημείο μου είπε πως, εάν θέλεις να το κάνεις πραγματικά ως επάγγελμα, πρέπει να πας στην καλύτερη σχολή μπαλέτου. Με βοήθησαν και είχα την υποστήριξή τους, παρόλο που οι γονείς μου δεν είναι καλλιτέχνες και δεν προέρχονται από τον κόσμο της τέχνης.
Υπάρχουν ακόμα στενόμυαλοι άνθρωποι που λένε ότι «το μπαλέτο είναι για κορίτσια». Πώς αντιμετωπίζεις τέτοια στερεότυπα και τι θα έλεγες στα αγόρια που αγαπούν τον χορό, αλλά διστάζουν να τον ακολουθήσουν επαγγελματικά, εξαιτίας στερεοτύπων σαν κι αυτό;
Πρέπει να πω ότι στις μέρες μας έχει αλλάξει πολύ αυτό ευτυχώς και σίγουρα η τηλεόραση βοήθησε πολύ, τουλάχιστον στην Ιταλία αλλά και σε πολλές χώρες, έχουμε το talent show που ονομάζεται «Fame». Είναι πολύ δημοφιλές στην Ιταλία, οπότε βλέπεις κορίτσια να χορεύουν, αγόρια να χορεύουν, κορίτσια να τραγουδούν, αγόρια να τραγουδούν και είναι πολύ φυσιολογικό, πολύ περισσότερο από πριν. Στα νέα αγόρια θα έλεγα ότι αν θέλουν να κάνουν μπαλέτο, πρέπει να παλέψουν γι' αυτό και αν υπάρχει πάθος, στις μέρες μας είναι πολύ πιο συνηθισμένο και πιο εύκολο απ’ ότι ήταν πριν από 20 ή 30 χρόνια. Εγώ δηλαδή ξεκίνησα πριν από περίπου 40 χρόνια! Οπότε μπορώ να δω μία μεγάλη βελτίωση τώρα.
Η τηλεόραση επομένως βοήθησε και αυτό που λες στους ανθρώπους είναι «κάν’ το».
Ναι, και νομίζω ότι και στην Ιταλία είμαι ένα από τα θετικά παραδείγματα, γιατί είχαμε μόνο διάσημες μπαλαρίνες όπως η Alessandra Ferri, η Carla Fracci ή άλλες μπαλαρίνες, αλλά ποτέ έναν άνδρα χορευτή, οπότε αυτό τουλάχιστον στην Ιταλία βοήθησε στην αλλαγή και μερικές φορές το να έχεις κάποιον να θαυμάσεις και να πάρεις ως παράδειγμα είναι καλό. Και φυσικά για τους νέους, πρέπει να μάθεις να ακολουθείς τα όνειρά σου, το πάθος που έχεις, κι όσο δύσκολο κι αν είναι στην αρχή πρέπει να παλέψεις, να βρεις τους ανθρώπους με τους οποίους θα μοιραστείς αυτό το πάθος, για να αποφύγεις τις παρενέργειες.
Είχες κι ένα καλό πρότυπο, η γνωριμία σου με τον Rudolf Nureyev θεωρείται καθοριστική για τη ζωή και την καριέρα σου. Τι θυμάσαι από τις συναντήσεις σας και τι αντίκτυπο είχε σε εσένα;
Ήταν πολύ σημαντική για εμένα εκείνη η στιγμή που γνώρισα το είδωλο του μπαλέτου, τον Rudolf Nureyev και ήμουν φυσικά πολύ ανήσυχος και ντροπαλός καθώς ήμουν 15 ετών. Τον θυμάμαι να ζητάει να του δείξω, τι μπορούσα να κάνω στο στούντιο, οπότε άρχισα να κάνω ένα μάθημα μπαλέτου και μου έκανε διορθώσεις, μου ζήτησε να κάνω ξανά ασκήσεις και έμεινε χαρούμενος κι ήθελε να κάνω τον ρόλο του Tadzio στo «Θάνατος Στην Βενετία», έναν ρόλο που δεν ερμήνευσα τελικά επειδή δεν είχα την άδεια από τη σχολή μπαλέτου LaScala διότι ήμουν 15 ετών, αλλά με είχε επιλέξει ο Nureyev. Για μένα ήταν μια στιγμή που συνειδητοποίησα ότι το μπαλέτο και ο χορός θα μπορούσαν πραγματικά να γίνουν το μέλλον και η ζωή μου.
Σε βοήθησε να βρεις την διέξοδό σου και την κλίση σου, λοιπόν.
Ναι ακριβώς, να έχω αυτοπεποίθηση τουλάχιστον για το μέλλον μου, στον κόσμο του μπαλέτου.
Πώς είναι μια τυπική μέρα στη ζωή σου; Έχω διαβάσει ότι ακολουθείς έναν πολύ υγιεινό και αυστηρό τρόπο ζωής. Πόση πειθαρχία απαιτείται για να διατηρήσεις το επίπεδο, που σε έχει καθιερώσει διεθνώς;
Πολλή πειθαρχία απαιτείται. Πρέπει να θυσιάσεις τον εαυτό σου κι ένα μέρος της ζωής σου, είναι μία δύσκολη ζωή αλλά στην περίπτωσή μου λέω ότι έχω τόσα πολλά από αυτή τη μορφή τέχνης, από το έργο που κάνω, που δημιουργώ, που νιώθω ευγνώμων για όσα μπορώ ακόμα να πετύχω. Οπότε, φυσικά, πρέπει να θυσιάσω. Πρέπει να δουλεύω σκληρά κάθε μέρα, γιατί η ρουτίνα είναι το κλειδί για να κάνεις καθημερινά μαθήματα μπαλέτου και προπόνηση, να δουλεύεις το σώμα σου, την πρόβα και την πλευρά της διατροφής και μετά πρέπει να ξεκουράζεσαι. Πρέπει να ακολουθείς πολλούς κανόνες σε πολλές διαφορετικές πτυχές της ζωής σου.
Μπορείς να μου περιγράψεις μερικούς από αυτούς τους κανόνες;
Είναι ουσιαστικά κάθε μέρα που πρέπει να πηγαίνεις στο μάθημα μπαλέτου για να γυμναστείς, ακόμα και όταν δεν θέλεις να το κάνεις ή μερικές φορές ακόμη και το να κάνεις διακοπές είναι πολύ δύσκολο. Για να επανέλθει το σώμα, είναι πολύ δύσκολο όταν φτάνεις σε ένα επίπεδο, ένα υψηλό επίπεδο απόδοσης ως αθλητής. Έτσι, πρέπει συνεχώς να δουλεύεις τους μυς, τις αρθρώσεις και να φροντίζεις το σώμα. Φυσικά, όπως είπα, η διατροφή είναι πολύ σημαντική. Πρέπει να είσαι προσεκτικός και να δίνεις μεγάλη προσοχή στο τι τρως, πόσο τρως, πότε τρως, κατά τη διάρκεια της ημέρας, αλλά κι η ξεκούραση είναι πολύ σημαντική. Δεν πρέπει να πηγαίνεις για ύπνο πολύ αργά, ώστε να έχεις τον σωστό αριθμό ωρών για ξεκούραση. Είναι πολύ απαιτητικό και ειδικά όταν δεν είσαι 20 ή 30 ή 40, είναι ακόμα περισσότερο. Και γνωρίζοντας αυτό, αν θέλεις ακόμα να αποδίδεις σε υψηλό επίπεδο, πρέπει να είσαι πιο αυστηρός με τον εαυτό σου όταν είσαι 20 ή 30. Ξέρεις ότι όλο και λιγότερες φορές μπορείς να φας ό,τι θέλεις ή να βγεις και να σπάσεις κάποιους από τους κανόνες.
Και τι σε εμπνέει να συνεχίζεις, παρά τους κανόνες και το αυστηρό πρόγραμμα;
Το να βρίσκομαι στην σκηνή στα 50, να χορεύω, να μπορώ να εμφανίζομαι όπως έκανα στην Όπερα τον Ιούνιο. Τώρα κάνω το μπαλέτο στη Σκάλα του Μιλάνου. Έχω το «Caravaggio» να έρχεται τον Νοέμβριο-Δεκέμβριο και μετά θα το πάμε σε περιοδεία στο Χονγκ Κονγκ. Έχω μια τηλεοπτική εκπομπή, primetime μία φορά το χρόνο, κάνω φεστιβάλ χορού, πολλά, πολλά projects που είναι η ζωή μου. Εμπνέομαι και παρακινούμαι τόσο πολύ λόγω όλων αυτών των projects και για εμένα όλο αυτό είναι μεγάλο. Ειλικρινά, ούτε πριν από 10-15 χρόνια δεν θα μπορούσα καν να ονειρευτώ ότι θα μπορούσα να εμφανιστώ σε αυτό το επίπεδο στη σκηνή και θα μπορώ να κάνω τόσα πολλά πράγματα στα 50 μου. Είμαι λοιπόν πολύ έκπληκτος από τη μία πλευρά και ευγνώμων από την άλλη.
Υπάρχει κάποιο όνειρο που θα ήθελες να πραγματοποιήσεις στο μέλλον;
Στο μέλλον, λοιπόν, μου αρέσουν πολύ τα projects που δεν έχουν γίνει. Τώρα συνεργάζομαι με πολλούς νέους χορευτές. Ξεκίνησα σε ένα ίδρυμα μπαλέτου πριν από έναν χρόνο, για να κάνω projects για χορευτές. Ανθρώπους που δυσκολεύτηκαν να μπουν στον κόσμο του μπαλέτου, οπότε το ενθάρρυναν και το βοήθησαν να διαδοθεί η μορφή της τέχνης μας με διαφορετικό τρόπο, ακόμη και σε ένα δημόσιο σχολείο. Μου αρέσει λοιπόν να δημιουργώ projects με τον χορό και το μπαλέτο, αλλά και να τα φέρνω με διαφορετικό τρόπο, ακόμη και μέσω της τηλεόρασης ή μέσω εκδηλώσεων. Έχω αυτήν την, ας πούμε, δύναμη που μπορώ να χρησιμοποιήσω, για να δημιουργήσω κάτι όμορφο και κάτι ξεχωριστό.
Σύντομα θα βρεθείς στην Ελλάδα. Πες μου λίγα λόγια για τον «Χορό του Γαλαξία» και τι να περιμένουμε από αυτήν την παράσταση;
Ο «Χορός του Γαλαξία» λοιπόν, είναι σαν μία βραδιά που είχα κάνει μια φορά στο παρελθόν, πριν από 2 ή 3 χρόνια στην Νότια Γαλλία. Πρόκειται για μία μοναδική παράσταση, επειδή συνδυάζει τον χορό με την επιστήμη. Καθηλωτικές εικόνες με βίντεο του σύμπαντος, με λίγη αφήγηση και μερικές στιγμές χορού και μπαλέτου. Το έκανα με έναν συνεργάτη και μία άλλη ομάδα από την Ιταλία, το Nuovo Balletto di Toscana, δηλαδή το νέο μπαλέτο της Τοσκάνης, που είναι μια σύγχρονη ομάδα που θα εμφανιστεί για πρώτη φορά. Είναι σαν ένα μείγμα διαφορετικής τέχνης, που έχει δημιουργηθεί από την ομάδα του Pierre Cardin, ουσιαστικά. Είναι κάτι πολύ διαφορετικό από μια συνηθισμένη παράσταση μπαλέτου. Νομίζω ότι είναι πολύ ενδιαφέρουσα και για το κοινό να την παρακολουθήσει.
Επίσης, θα είναι μια βραδιά αφιερωμένη στην οργάνωση «Ελληνική Δράση στην Αφρική». Πόσο σημαντικό είναι για εσένα να συμμετέχεις σε δράσεις με φιλανθρωπικό χαρακτήρα;
Για εμένα είναι πολύ σημαντικό. Είμαι πρέσβης της UNICEF για σχεδόν 15 χρόνια. Έχω βρεθεί στην Αφρική ως πρέσβης της UNICEF δύο φορές, μία στο Νότιο Σουδάν, μία στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Ακολουθώ πολλά έργα και τώρα, όπως είπα, ξεκινώ από το ίδρυμά μου. Πιστεύω και υποστηρίζω, πως είναι σημαντικό να μιλάμε και να θέτουμε στο προσκήνιο ορισμένα προβλήματα και ως γνωστά πρόσωπα να βοηθάμε ανθρώπους, που δεν είναι τόσο τυχεροί όσο εμείς. Οι καλλιτέχνες έχουν τη δύναμη επειδή έχουν την προσοχή του Τύπου, του κοινού. Το να μιλάμε για συγκεκριμένα ζητήματα και φυσικά η συγκέντρωση χρημάτων, είναι πολύ σημαντικά για την επίλυση προβλημάτων στην πραγματικότητα.
Σε ευχαριστούμε πολύ, Roberto. Θα σε δούμε σύντομα στο Christmas Theater εδώ στην Αθήνα!
