Είναι λογικό. Και συμβαίνει σε πολλούς τελευταία. Να μην έχεις καθαρή την εικόνα της χρονιάς που πέρασε. Της χρονιάς όπως πέρασε. Της 2ης χρονιάς της πανδημίας.
Πότε ήταν που…; Πότε ήταν που είδαμε τον Iggy Pop στην Πλατεία Νερού; Ήταν πρόπερσι. Αλλά θα είναι και φέτος. Δηλαδή το καλοκαίρι που έρχεται. Το καλοκαίρι που πέρασε ήταν που πήγαμε πάλι σε συναυλία. Πήγαμε να χορέψουμε και διέκοψαν τη συναυλία (τους La Femme στο Plissken). Κάπως έτσι ήταν όλο το ‘21. Και όχι μόνο στη μουσική. Η μουσική έβαζε ήχο, ακόμη και όταν απουσίαζε για να μην διαδίδεται ο ιός.
Πάλι καλά. Αφού είμαστε εδώ και μπορούμε να κοιτάξουμε προς τα πίσω. Αυτό ήταν ακριβώς που έκανε και η μουσική. Κοιτούσε πίσω. Η χρονιά της μετα-νοσταλγίας. Από τις πιο ωραίες μουσικές στιγμές της χρονιάς ήταν το άλμπουμ των Silk Sonic. Μια (μετα)νοσταλγική αναπαραγωγή του ήχου και της ατμόσφαιρας της soul και του rnb της δεκαετίας του 70, που εμπνεύστηκαν και υλοποίησαν ιδανικά ο Bruno Mars και ο Anderson Paak ως Silk Sonic στο άλμπουμ τους An Evening With Silk Sonic.
Αναλυτικότερα στο monopoli
