Από την Εριφύλλη Ράφτη
Ένα μήνα πρίν την πολυαναμενόμενη εμφάνιση των Evanescence στο Eject Festival στην Αθήνα, η Amy Lee μίλησε στο Magazine για το νέο της άλμπουμ και όχι μόνο.
Όταν ρωτήθηκε πως ήταν η ζωή της τα τελευταία 10 χρόνια, η απάντηση της ήταν απλά καθηλωτική...
"Δύσκολο να συνοψίσω δέκα ολόκληρα χρόνια που μεσολάβησαν μέχρι να γράψουμε νέες μουσικές. Υπάρχουν πολλές εμπειρίες ζωής μέσα σε αυτό το διάστημα, οι οποίες μπήκαν στον δίσκο “Bitter Truth”. Μία από τις πιο σημαντικές είναι ότι έγινα μητέρα. Ο γιος μου, ο Τζακ είναι επτά ετών. Είναι φανταστικός. Ένα εκπληκτικό ανθρώπινο πλάσμα. Αποτελεί ένα “σχολείο” για μένα το να εμπνέεσαι από το πρίσμα που βλέπει τη ζωή ένα παιδί. Να βλέπεις τη ζωή μέσα από τα μάτια ενός παιδιού. Να έχει τις πρώτες του εμπειρίες και να πηγαίνεις και εσύ πίσω στις δικές σου. Είναι φοβερό. Σου δίνεται η ευκαιρία να ξαναζήσεις μέσα από τα παιδιά.
Ολοκληρώθηκε ένας κύκλος της μπάντας και ξεκινάμε κάτι νέο. Και η πανδημία μας έδωσε πολλά να συζητήσουμε. Το άλμπουμ “Bitter Truth” δεν είναι τόσο εσωτερικό, αλλά αναφέρεται στα πράγματα γύρω μας.", δήλωσε.
Μπορεί η ίδια το 2014 να έγινε μητέρα, ωστόσο, αυτό δεν άλλαξε την αγάπη της για της μουσική και τους Evanescence.
“Όμως είμαι ακόμα η Amy Lee των Evanescence, και αυτό είναι το πάθος μου”.
Εννοείται η Amy Lee μίλησε και για την Ελλάδα που πρόκειται να επισκεφτεί πολύ σύντομα.
"Είμαι παθιασμένη με αυτό και είχα πολύ ωραίες εμπειρίες στην Αθήνα. Και μόνο απλά περπατώντας τριγύρω στην πόλη. Στην Αμερική δεν έχουμε αυτού του είδους την αρχαία ιστορία. Εδώ τα πάντα είναι πολύ… καινούργια.
Και μόνο το να περπατάς σε έναν δρόμο και να ακουμπήσεις ένα κτίριο που είναι τόσων πολλών ετών ή ένα μνημείο που είναι χιλιάδων ετών είναι πραγματικά εκπληκτικό για μένα. Σαν καλλιτέχνης εμπνέομαι από κάτι τέτοιο. Ότι δηλαδή μπορεί να έχει διατηρηθεί ένα μνημείο και να έχει τόσα χρόνια ζωής.
Έχω υπέροχες αναμνήσεις από την παραμονή μου στην Αθήνα και από τους φανς. Θυμάμαι στην πρώτη περιοδεία μας είχαμε ένα καταπληκτικό σόου σε ένα θέατρο περίπου ίδιο με αυτό που παίζουμε τώρα (ενν. το θέατρο Λυκαβηττού).
Όλοι τραγουδούσαν ρυθμικά και ήταν και τα φώτα της πόλης. Ήμασταν πολύ καινούργιοι τότε και ήταν πολύ λίγο το διάστημα που βρισκόμασταν σε περιοδεία. Θυμάμαι ότι με είχε συγκλονίσει τόσο πολύ αυτό το πνεύμα των ανθρώπων της Ελλάδας.
Είμαι πάρα πολύ ενθουσιασμένη που θα επιστρέψω. Έχει περάσει καιρός. Σας περιμένω…"
Και εμείς σε περιμένουμε Amy, και εμείς...
