Οι λέξεις που χρησιμοποιούμε σαν ενήλικες προς τα παιδιά, από οποιονδήποτε ρόλο κι αν στεκόμαστε απέναντί τους, διαμορφώνουν τον κόσμο τους και γίνονται η εσωτερική φωνή, που κουβαλάνε μέσα τους. Οι λέξεις αυτές θέλουν μεγάλη προσοχή, αν όντως θέλουμε να υποστηρίξουμε τα Μικρά Ανθρωπάκια μας χωρίς να τους δημιουργήσουμε τραύματα. Μήπως κάθε λάθος των παιδιών πρέπει να είναι τροφή για σκέψη ώστε να αλλάξουμε την προσέγγισή μας, να πλησιάσουμε το παιδί να δούμε αν συμβαίνει κάτι, να οργανώσουμε καλύτερα τον τρόπο που το υποστηρίζουμε; Μήπως εμείς είμαστε που πρέπει να προσπαθήσουμε περισσότερο στον ρόλο μας;