Από την Ναταλία Κάππα
Η τέχνη μιμείται τη ζωή ή η ζωή την τέχνη; Ένα ερώτημα που πάντα προκύπτει όταν η μία εμπνέει την άλλη ή όταν πράγματα που συμβαίνουν τα έχουμε δει κάποια στιγμή στη μικρή ή στη μεγάλη οθόνη και τούμπαλιν. Δυστυχώς όμως για να έρθουμε στο σήμερα, ο πόλεμος προηγήθηκε του κινηματογράφου και ως βαθιά ζοφερός και συνάμα ανθρώπινος, αφού μας αποκαλύπτει κάθε φορά την πιο σκοτεινή πλευρά μας και ένστικτα που θεωρητικά θα έπρεπε να είχαμε εξημερώσει, είναι παρόν στο μεγαλύτερο μέρος της ανθρώπινης ιστορίας.
Κάποια στιγμή κάπου είχα διαβάσει ότι στα χιλιάδες χρόνια που κατοικούμε σε αυτόν τον μαγικό πλην ταλαίπωρο πλανήτη, μόλις 400 υπήρξαν χωρίς συγκρούσεις. Πόσο στενάχωρο αλήθεια, γνωρίζοντας το μεγαλείο της ανθρώπινης ψυχής και τη δύσκολη πορεία που έχουν διαγράψει αυτά που λέμε «ανθρώπινα δικαιώματα»; Γιατί να πρέπει, εν έτει 2022, να μιλάμε για τα κατά τα άλλα «αυτονόητα»;
Η τέχνη λοιπόν με οδηγό τον κινηματογράφο έχει να επιδείξει σπουδαία έργα που καταγγέλουν αυτό που όλοι φωνάζουμε σήμερα: ΌΧΙ στον πόλεμο, ΟΧΙ στη βία.
Για αυτό και σας παρουσιάζω κάποια διαμάντια του σινεμά που αν δεν τα έχετε δει θα πρέπει να τα βάλετε στη λίστα σας και αν έχετε να τα δείτε καιρό, αξίζει να τα ξαναδείτε σε άλλη ηλικία και με άλλη πιο ευαίσθητη ματιά. Ξεκινάμε.
Schindler's List
To Ολοκαύτωμα όπως το φαντάστηκε ο Στίβεν Σπίλμπεργκ είναι μία ταινία ορόσημο που μας δείχνει το εύρος του κακού σε έναν γενικευμένο πόλεμο. Για πολλούς είναι ίσως η καλύτερη αντιπολεμική ταινία όλων των εποχών.
Dr. Strangelove Or: How I Learned To Stop Worrying And Love The Bomb
Ο μεγάλος Στάνλεϊ Κιούμπρικ ήταν ένας σκηνοθέτης που ασχολήθηκε πολύ με τις φρικαλεότητες του πολέμου. Μία τολμηρή ταινία για την εποχή της, σε μορφή μαύρης κωμωδίας, με πρωταγωνιστή τον μοναδικό Πίτερ Σέλερς. Ένα ίσως από τα καλύτερα πρώιμα έργα του σκηνοθέτη.
Apocalypse Now
Συνεχίζοντας με τους μεγάλους σκηνοθέτες, ήρθε η σειρά του Φράνσις Φορντ Κόπολα με μία ταινία -καταγγελία για τον πόλεμο στο Βιετνάμ και πρωταγωνιστές τον Μάρτιν Σιν και τον «κακό» Μάρλον Μπράντο.
The Deer Hunter
Μια από τις καλύτερες ταινίες της δεκαετίας του '70 είναι ο Ελαφοκυνηγός που αποτελεί επίσης μία από τις πιο δυνατές καταδίκες του πολέμου του Βιετνάμ, εξετάζοντας αυτή τη φορά τις καταστροφικές συνέπειες που έχει ο πόλεμος ακόμα και για αυτούς που γυρίζουν ζωντανοί στη χώρα τους. Στη σκηνοθεσία ο Michael Cimino και στους πρωταγωνιστικούς ρόλους οι απίθανοι Ρόμπερτ Ντε Νίρο, Μέριλ Στριπ, Τζον Καζάλε και φυσικά ο Κρίστοφερ Γουόκεν.
Waltz With Bashir
Για κλείσιμο, επέλεξα έναν πόλεμο από την πολύπαθη περιοχή της Μέσης Ανατολής και συγκεκριμένα μία αντιπολεμική ταινία με θέμα την ισραηλινή εισβολή στο Λίβανο το 1982. Ένα από τα αγαπημένα μου animation, ένα μοναδικό έργο κινουμένων σχεδίων αυστηρά για ενήλικες, από τον ισραηλινό δημιουργό Ari Folman, βασισμένο σε πραγματικές συνεντεύξεις, που εξετάζει τις μακροπρόθεσμες ψυχολογικές επιπτώσεις του πολέμου στους ανθρώπους.
Αυτές είναι ένα μικρό δείγμα από τα διαμάντια που μπορείτε να βρείτε στον κινηματογράφο, αλλά μία καλή αρχή για όλους όσοι τις αποφεύγουν ως στενάχωρες και «βαριές». Η ζωή όπως βλέπουμε καθημερινά δεν είναι μία συλλογή από πεταλούδες, ντυμένη στα χρώματα του ουράνιου τόξου. Αυτά είναι τα όνειρα. Για αυτό, ας σκάψουμε λίγο το συναίσθημά μας με τέχνη που έχει κάτι να μας διδάξει και στο τέλος της ημέρας θα έχουμε κερδίσει ένα πόντο ενσυναίσθησης παραπάνω.
Καλή θέαση!
