Από τη Μαρία Θεοδωροπούλου
Στις 6 Δεκεμβρίου 1990, φεύγει από τη ζωή ο Παύλος Σιδηρόπουλος. Ο «Πρίγκιπας» της ελληνικής ροκ μουσικής σκηνής όπως θα τον χαρακτηρίσουν, ο «Ασυμβίβαστος», ο «Άγιος των Εξαρχείων».
«Με τον Παύλο Σιδηρόπουλο ήμασταν φίλοι και συγκάτοικοι το 1970 στην Θεσσαλονίκη, φοιτητές στο Μαθηματικό τμήμα. Ήταν ένας γλυκός «κακομαθημένος» έφηβος.
Το όνειρό του ήταν να γίνει συγγραφέας. Είχε διαλέξει και ψευδώνυμο: Παύλος Αστέρης. Εκείνη την εποχή του άρεσαν τα drums και κάναμε ντουέτο στο σπίτι. Τον θυμάμαι στη συναυλία του James Brown στο Παλλάς να πάλλεται στην ένταση και το ρυθμό της μπάντας.
«Άλλη μία φορά στα καμαρίνια του Μετρό να μου λέει πως όπου να ‘ναι «καθαρίζει»… Ο Παύλος ήταν ένας βιωματικός τύπος όπως πρέπει να είναι ο καλλιτέχνης μόνο που η χημεία που διάλεξε να παλέψει μαζί της, δεν σηκώνει αστεία και έτσι έφυγε νωρίς… αφήνοντας τα τραγούδια του πίσω για παρηγοριά».
Με αυτά τα λόγια είχε μιλήσει ο Βαγγέλης Γερμανός για τον Παύλο Σιδηρόπουλο, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 42 ετών από υπερβολική δόση ηρωΐνης.
Ο Παύλος Σιδηρόπουλος ήρθε σε επαφή με το ροκ κάπου στα μέσα της δεκαετίας του '60 μέσα από τις επιτυχίες των Animals και έγινε φανατικός ακροατής της νέας μουσικής, πηγαίνοντας σε συναυλίες ελληνικών συγκροτημάτων της εποχής όπως οι Charms.
To 1969 θα γνωριστεί με τον Παντελή Δεληγιαννίδη, τότε κιθαρίστα των Olympians σε μια συναυλία τους και αμέσως δέθηκαν, συνειδητοποιώντας πως ταιριάζουν τα μουσικά τους γούστα. Κατέβηκαν στην Αθήνα και αποφάσισαν να δημιουργήσουν το συγκρότημα-ντουέτο Δάμων και Φιντίας.
Το 1971 εμφανίζονται στον ιστορικό μουσικό χώρο το Κύτταρο και γνωρίζονται με τον Δημήτρη Πουλικάκο και το συγκρότημα Μπουρμπούλια με το οποίο συνεργαζόταν ο Διονύσης Σαββόπουλος.
Περίπου στα 1977 γνωρίζει την ποιήτρια Γιόλα Αναγνωστοπούλου. Γίνεται η μούσα του, την ερωτεύεται αλλά μέσω εκείνης γνωρίζει και την ηρωίνη.
Έναν χρόνο αργότερα ο Σιδηρόπουλος θα ηχογραφήσει με το συγκρότημα Σπυριδούλα τον εμβληματικό, για την ελληνική ροκ, δίσκο, «Ο Μπάμπης ο Φλου».
Το καλοκαίρι του 1979 προβάλλεται στις κινηματογραφικές αίθουσες η ταινία του Ανδρέα Θωμόπουλου, «Ο Ασυμβίβαστος» με το σενάριο να έχει προσαρμοστεί στην προσωπικότητα του Παύλου Σιδηρόπουλου.
Τα επόμενα χρόνια ακολουθούν αρκετοί δίσκοι του Παύλου Σιδηρόπουλου όπως το «Εν λευκώ» (1982) και το Ζorba the freak (1985), ενώ δίσκοι του με ανέκδοτα τραγούδια του θα κυκλοφορήσουν και μετά τον θάνατό του, όπως το «Άντε και καλή τύχη μάγκες» (1991) και «Τα μπλουζ του πρίγκηπα» (1992).
«Μ’ αρέσει το rock ‘n’ roll.
Μ’ αρέσει η στιχουργική του, μ’ αρέσουν αυτά που περνάει στον κόσμο.
Μ’ αρέσει το ότι είναι προπάντων μουσική για τον άνθρωπο, για τα πάθη του, για το συναίσθημά του.
Όχι για την ψυχρή λογική και, προπάντων, όχι για την τεχνοκρατία».
Θυμόμαστε τον αξεπέραστο Παύλο Σιδηρόπουλο και ακούμε 5 αγαπημένα μας τραγούδια του.
ΠΑΥΛΟΣ ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ - Ο ΜΠΑΜΠΗΣ Ο ΦΛΟΥ
«Υπερασπίσου το παιδί, γιατί αν γλιτώσει το παιδί, υπάρχει ελπίδα». Ένας στίχος μήνυμα και μία προτροπή μαζί. Έξι Δεκεμβρίου 2008, έγραφε το ημερολόγιο, όταν ένα παιδί 15 ετών, ο Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος έπεσε νεκρός εν ψυχρώ από σφαίρα αστυνομικού στα Εξάρχεια.
